We waren in de ban van een zonsverduistering. We zochten massaal naar veilige brillen. We maakten de meest creatieve kijkdozen. We trokken met elkaar naar het strand en de duinen.
Ook ik wilde het beleven, de saamhorigheid, de verwondering, het unieke momentum.
En die raakte!
Maar misschien een beetje anders.
Ik zag de oosterlijke hemel in een wonderbaarlijke schaduwblauwe tint verkleuren. Ik verbeeldde me dat de bomen hun adem inhielden. Ik zag het bos vol fietsen staan, de bosrand vol met mensen.
Ik zag de oranjegeelgouden gloed over de Soesterduinen trekken en ik keek toe hoe het ook ineens weer helderder werd in de lucht.
Al jaren roep ik dat je bij een zonsondergang achterom moet kijken, de zon beschijnt de wolken, de horizon verkleurt op wonderlijke wijze. Al jaren doe ik regelmatig mijn best de maan op te zien komen aan de horizon, groot en rood. De maan, de zon, een horizon, ze hebben hun aantrekkingskracht.
Vandaag ben ik ervan onder de indruk dat we even in de schaduw van de maan stonden, terwijl ik in de Bijbel lees dat we zon en maan niet meer nodig hebben als God ons Licht is, ergens in een Ooit.
Die gouden gloed mogen we soms in een natuurverschijnsel al beleven. Het was goed!
geschreven door : Gerrie