Voeten wassen
Drie vesper avonden staarde ik met de woorden van de liturgie en de klanken van muziekstukken naar het schilderij van Carla Veldhuis. Ik voelde me ongemakkelijk als met vieze voeten, ik hoorde de fluisterend vriendelijke Stem me uitnodigen, ik zag mijn onzichtbare Heer niet altijd scherp meer. Pasen is me soms ongemakkelijk geworden, ik moet er in de Goede week echt doorheen…Jezus stierf voor mij en stond op voor de wereld, Hij leeft.
Het bracht me bij de dinsdagavond voor de vesper en ik hoorde me zeggen bij een meeting ; ‘ ik ben altijd heel erg van Pasen geweest , maar door jullie is kerst me lief geworden, zelfs theologisch’ …..ik zat bij de kerstboomgroep en ik meende het: de gekkigheid op het plein, de wijk die uitpakt met glitterlampjes, de mensen die vol vrolijkheid verbinding zoeken, buurtbewoners die juist voor kwetsbare eenzamen iets moois neerzetten, het begrijpt iets van de liefde van God die naar de mensheid toekomt en trouw is.
De mensen dienen en de voeten wassen, zo wil Jezus in ons levend zijn.
Als een statement van hoe ik Hem wil volgen hangt het schilderij in onze kerkhuiskamer.
geschreven door : Gerrie