Vertel!

Het leek zo’n mooi thema voor de 4 mei herdenking.
Het waren zulke belangrijke verhalen over oorlogsleed.
Het was een goed gevulde kerkzaal die aandachtig luisterde.

Maar ineens realiseerde ik me als pastor dat de pijn ook te groot en te vers kan zijn om erover te praten.

De Erfgoeddragers , 3 pittige tieners, vertelden het heftige oorlogsverhaal van ‘ opa en oma’ , een joods gezin wat uit elkaar gescheurd werd.  Het zijn de verhalen die we kennen, kinderen en ouders opgepakt. Het is het verhaal wat me trof toen ik in Auschwitz was, kinderen en ouders die op een perron gescheiden worden. Het is het verhaal van onlangs gestorven overlevende Edith Eger, die vertelde hoe haar moeder een andere kant op moest. Opdat we nooit vergeten, al is het 81 jaar geleden.

Maar dan die 2 gasten in ons midden met de oorlogen van nu, iemand uit Iran en iemand uit Syrie.
De een met een goed opgebouwde schets van de toestand in het vaderland, de ander met antwoorden in  gebroken stem op de vragen van een kind. Zij brachten de pijn van verscheuring en oorlog de zaal binnen, het verdriet werd zichtbaar, de wanhoop voelden we.

‘ ik heb er helemaal geen woorden voor’ , zei de jonge stoere Syrier. En daarmee bedoelde hij niet dat zijn Nederlands te kort kon schieten, de pijn is te groot, te vers, te diep.

Vertel! Het leek zo’n mooi thema, maar ik leerde (weer) dat echt leed niet te vertellen is, het voelt gewoon zo verrot!